Rozkołyszcie się dzwony

ROZKOŁYSZCIE SIĘ DZWONY

Rozkołyszcie się dzwony!

Niechaj w sercach strwożonych,

zagubionych w pomrokach i cieniach,

zajaśnieje promienny

blask miłości zbawienny,

który wszelkie rozproszy zwątpienia.

Rozkołyszcie się dzwony!

Boże, bądź uwielbiony

i nie opuść, gdy serce zaboli.

Kto pogrążon w żałobie,

niechaj odda się Tobie.

Głos Twój, Panie, cierpienia ukoi.

Rozkołyszcie się dzwony!

Gdy błagalne brzmią tony,

niechaj w duszy nie gaśnie nadzieja.

Niech czci wszelkie stworzenie

Miłosierdzia strumienie,

co nam jako diamenty jaśnieją.

Rozkołyszcie się dzwony!

Niechaj grzesznik skruszony

na głos Pana swe serce otworzy.

Bo dostąpi zbawienia,

kto swe życie odmienia,

za Chrystusem podąża w pokorze.

Rozkołyszcie się dzwony!

Niech cierpienia przysłoni

taka radość, co w duszy zagości.

Nawet łzami zroszona,

gdy ku Bogu wzniesiona,

czci Go zawsze najpiękniej, najprościej.

Rozkołyszcie się dzwony!

Niechaj z każdej wciąż strony

do świątyni lud wierny przybywa.

Dziś z nadzieją prosimy,

Boże w Trójcy Jedyny,

zostań z nami Miłości Prawdziwa!

(Jan Robak)